گل عشق رضا بهرام بعضی آهنگ ها رو که می شنوی روحت پرواز میکنه و دوست داره برسه تا خدادوست داری بلند شی چرخ بزنی و با کائنات هم آوا بشیو برسی تا خدادوست داری صدای آهنگت رو اینقدر زیاد کنیتا همه دنیا ب

عزیزمای که پذیرفته ام در غم وشادی ات شریک باشمغم تو غم من است و شادی تو شادی مندوستت دارم و حاضرم با تمام وجود کمبودهای تو را ای بهتر از جانم جبران کنمحتی اگر در این راه خود فنا شوم چه این که نابودی

در نگاهت؛ لیلیِ خود پیدا نکردم…●♪♫با خجالت؛ از چشمِ تو، گلایه کردم●♪♫از خود چه بیخود می کند! نگاهِ تو…●♪♫هی می بَرد؛ صبرِ مـــرا…●♪♫مجنونتـــم! ای همنشین…●♪♫لیلیِ من؛ یک دم ببین، حالِ مــرا●♪♫از دریا

بالاخره پیک رهایی از راه رسید و مسافر خسته ام را با خود بردوقتی میرفت چه خسته و تکیده بودوقتی پرمی کشید تا برود دردهایش بر زمین میریخت رنج هایش کم میشد و سبک و سبک تر پر میگرفتمن اما هنوز مات و غمناک

دلداده ی توام رویای هر شبی عاشق نمیشدم عاشق شدم ببین ............................این روزها شبیه پازلی شدم که یه تیکه اش گم شده در ظاهر میشه تصویر کامل رو دیدولی تا فرصتی پیدا میشه اون تیکه خالی خودش

در محل حرف افتاده بود كه دایی عاشق شده است! سنم كم بود نمی فهمیدم چه می گویند! از مادرم پرسیدم با كلی اخم و تخم گفت هیچ

   

نمی‌داند دل تنها میان جمع هم تنهاستمرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست*تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من&#

  تو نیستی اون کسی که زندگیش رو باخت آخه تو کی دلت غم منو شناخت  کسی که رو نسیم باز آشیونه زد کسی که رفتی و بازم پی ات ا&#1

تا دو چشم خود را به هم زدم من عمر من چه طي شد ابر نوبهاري نديده باران وقت برف دي شد تا كه سرنوشتم نوشته شد ذات من به غ&#160

دفتری بود که گاهی من و تومی نوشتیم در

منم آن موج بی آرام و سرکش / که سرگردان بدریای فریبممرا دیگر رفیق و همدمی نیست/ به شهر نابسامانی غریقمبا غرور و با شتاب/ بر سینه ی نرم آب/دیوانه میخزیدمدر غایت خود خواهی/در انبوه سیاهی/جز خود نمیشنیدمخروشان و بسته چشم/با کوله باری از خشممیرفتم از خشم خود/دنیا ویرانه سازمدردفتر زندگی/ از خود افسانه س

دفتری بود که گاهی من و تومی نوشتیم در آناز غم و شادی و رویاهاماناز گلایه هایی که ز دنیا داشتیممن نوشتم از تو:که اگر با تو قرارم باشدتا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمدکه اگر دل به دلم بسپاریو اگر همسفر من گردیمن تو را خواهم برد تا فراسوی خیالتا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا!!!تو نوشتی از

نگاهت قلبمو بُرده هنوزم پس نیاوردهدلم بی تاب چشماته بیا تا کم نیاورده تموم حس و حال من به سمت تو سرازیرهکجای زندگیم هستی بیا فردا یکم دیرهنگاهت قلبمو بُرده هنوزم پس نیاوردهدلم بی تاب چشماته بیا تا کم نیاورده عجب حسی به من دادی نه خوشحالم نه غمگینمروزا خوبتو می بینم شبا بیدار میشینمتمام آرزوم اینه که...

تا دو چشم خود را به هم زدم من عمر من چه طي شد ابر نوبهاري نديده باران وقت برف دي شد تا كه سرنوشتم نوشته شد ذات من به غمها سرشته شد شوق امروز و هر روز من چرا رنج ديروز و روز گذشته شد عمر شيرين چرا فرصتي براي آدمي نيست جز محبت قبايي برازنده آدمي نيست اساس زندگي عشقه به درگاه الهي بندگي عشقه جهان وامان...

نمیداند دل تنها میان جمع هم تنهاستمرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست*تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از منخودش از گریهام فهمید مدتهاست مدتهاست*به جای دیدن روی تو در «خود» خیرهایم ای عشق!اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست*جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکراراگر جایی به حال خویش باید گ...

تو نیستی اون کسی که زندگیش رو باخت آخه تو کی دلت غم منو شناخت کسی که رو نسیم باز آشیونه زد کسی که رفتی و بازم پی ات اومد منم .....منم......... منم من من اون چراغی ام که سوسو می زنه می میره وقتی که ستاره می شکنه ببین که از غمت چه ساده می شکنم منم که خسته از تمامی منم منم......منم...... منم من منم ......

در محل حرف افتاده بود كه دایی عاشق شده است! سنم كم بود نمی فهمیدم چه می گویند! از مادرم پرسیدم با كلی اخم و تخم گفت هیچی نیست! دایی ات زده به سرش! دیوانه شده! با خودم فكر كردم ای بابا بیچاره دایی ام دیوانه شد... كمی كه گذشت فهمیدم دخترِ خان هم دیوانه شده! درست مثل دایی ام! همزمان باهم دیوانه شده بود...

تنها با گلها گویم غمها را چه کسی داند ز غم هستی چه به دل دارم به چه کس گویم شده روز من چو شب تارم نه کسی آید نه کسی خواند ز نگاهم هرگز راز من بشنو امشب غم پنهانم که سخنها گوید ساز من تو ندانی تنها همه شب باگلها سخن دل را میگویم من چو نسیمی آرام که وزد بر بستان همه گلها را میبویم من .......... http:/...