لبخند شعر

برای پایی که نمیدود
نه کفش میپوشم
نه جوراب
اما
گاهی تمام مغزم را
از ذهن بیرون میکشم
و زیر دوش کیسه میزنم
مبادا بویش جز شعر و لبخند باشد
اما باور کن
گاهی
لبخند شعرم هم
مثل بوی جوراب پای نشسته
می آزارد
دلی را که بیخواب است
و من
زانوی سکوتم را بغل میگیرم
و هق هق
دلم را میشویم
...
مانی

فصل سرد چشمانم...