شعرهای بی محل

شعرهایم بی محل بودند و تلخ

گاه از جنس غزل بودند و تلخ

ذوب شد دل پشت پلکی آشنا

چشمهایی که عسل بودند و تلخ

تا که سردم شد در آغوشم فشرد

آن پتوها که بغل بودند و تلخ

قصه ی خون خوردن از یار خودی

قصه هایی از ازل بودند و تلخ

عشق و عقلم همسفر بودند و باز

دائما اهل جدل بودند و تلخ

دل به دل کوچکترین راهی نداشت

پس فقط ضرب المثل بودند و تلخ